Doutor en Arquitectura, docente universitario e autor de edificios emblemáticos como o centro de control dos túneles de Pedrafita, Arturo Franco Taboada leva anos compaxinando arquitectura e literatura.

O xoves, 7 de xuño, ás 20:00 horas, presenta a súa nova novela ambientada nunha cidade colonial de Nicaragua destruída polo volcán Momotombo.

Trátase dunha novela que ten unha documentación histórica detrás. Menos o personaxe principal, Antonio Espinosa, todos os demais existiron e están documentados nas Crónicas de Indias, en Cabeza de Vaca e incluso Salvador de Madariaga.

A novela transcorre nos séculos XVI e XVII nunha cidade colonial española, que agora é León Viejo e onde residiu o virrei Pedro Arias Dávila ou Pedrairas Dávila, coetáneo de Cortés, Pizarro e Hernández de Córdoba, un dos fundadores de Nicaragua.

SINOPSE

Un profesor de universidade especialista en Urbanismo Colonial, decepcionado co escaso horizonte de crecemento intelectual que lle ofrece a súa situación, recibe unha mensaxe inesperada, unha invitación a colaborar nunhas excavacións que se van realizar sobre os restos dunha cidade enterrada baixo a lava e a cinza do volcán Momotombo na actual Nicaragua. Esta oportunidade bríndalle ao profesor unha ocasión única: analizar sobre o terreo os posibles restos dunha das primeiras cidades coloniais en estado orixinal; unha Pompeia do Novo Mundo.

Investigando sobre a época en que se sucedeu a catástrofe en 1686, o profesor tropeza cun feito de armas de gran trascendencia para o porvir do Imperio Español. A primeira revolución, golpe de estado no Novo Mundo, contra os intereses da Coroa. Os irmáns Contreras, netos do gobernador Pedrarias Ávila, intentando facerse cos tesouros que cruzaban o istmo desde o Pacífico a Portobello no Atlántico, estaban abrindo a porta á piratería europea que ía  fustrigar a España durante tres séculos.

ARTURO FRANCO TABOADA. Doutor arquitecto pola Universidade de Santiago de Compostela pola súa tese Cum Laude titulada a "Evolución de los espacios públicos europeos". Mentres estuda a carreira, fai cerámica, deseña mobles, xoias de bisutería e exerce de "negro" para algúns encargos.

É Profesor Titular de Universidade de Análise de Formas Arquitectónicas da ETSA da Coruña. Como arquitecto conseguiu entre outros o Premio internacional Puente de Alcántara pola súa obra do Centro de Control de Túneles de Piedrafita do Cebreiro, e o X Premio Galicia de Arquitectura en 2002.

Foi finalista do Premio Planeta en 1993 coa súa primeira novela "El legado del obispo nigromante". É autor ademais de "Los orígenes de Compostela" e "La catedral del fin del mundo" da Editorial Antilia, así como de numerosos artigos para revistas especializadas, prensa, e relatos entre os que destaca "Kemal Bazin, el peregrino", publicada por Lobo Sapiens co título "Allá en el noroeste…".

Colaborador de ABC e de diversos periódicos nacionais. Algunhas personalidades da literatura española opinaron sobre a súa obra. Acerca de "El legado del obispo Nigromante", Gonzalo Torrente Ballester: "Está bien compuesta, bien ambientada y una cosa tira de la otra. Los personajes son un hallazgo". Antonio Pereira: "Bien entiendo a quien te honrara con su amistad, el maestro Torrente, cuando alaba tu obra, la del hombre que teje una ficción tan tocada de lirismo desde la exacta matemática del arquitecto".